Waar we een accu onder onze kont schroeven om 3 kilometer minder te hoeven trappen.
En daarna verbaasd zijn dat we moe, dik en ziek zijn.
We noemen het “duurzaam”, maar het is het tegenovergestelde.
Onze huisartsen slikken de tranen in, want ze zien wat er daarna gebeurt:
spierverlies, insulineresistentie, depressie, hartfalen.
E-bikes zijn het stille dopingmiddel van een land dat zichzelf langzaam uitschakelt.
Ze maken ons afhankelijk van stroom, techniek, en comfort —
terwijl het menselijk lichaam juist gebouwd is op inspanning, honger, kou en herstel.
In 1950 fietste de Nederlander gemiddeld 6000 kilometer per jaar — met één versnelling, tegen de wind in.
In 2025 rijden we gemiddeld nog geen 1200,
waarvan de helft elektrisch, met een motortje dat ons letterlijk uit onze eigen spieren duwt.
En dan verbaasd zijn dat:
1 op de 2 Nederlanders overgewicht heeft,
1 op de 3 prediabetes,
80% van de mensen hun VOâ‚‚max onder het niveau van een zestigjarige heeft.
We hebben het niet over “vergrijzing”.
We hebben het over ontspiering.
En het wrange is:
terwijl we miljoenen uitgeven aan zorg, supplementen, en burn-outcoaches, zouden we een groot deel kunnen oplossen door gewoon weer te fietsen zonder accu.
Zonder hulpmotor.
Zonder smoes.
Zonder batterij.
Want de batterij die leegraakt, is niet die van je fiets.
Het is die van jou.
De meeste mensen leven alsof ze onsterfelijk zijn… tot ze ineens een diagnose krijgen. Wil jij dat risico drastisch verkleinen en je lichaam optimaal houden? Bekijk dan mijn cursus op ganietdood.nl.