Wat een tekst, hè?
Iedereen zingt ‘m mee.
Met een glimlach.
Biertje omhoog.
Frietje erin.
De nationale hymne
van zelfvernietiging.
Een land dat zijn eigen aftakeling
zingt op een volksfeestbeat.
We vinden het grappig.
Want als je erom lacht,
hoef je het niet te voelen.
Want diep vanbinnen weet je het.
Je bent dat liedje.
De man met het biertje.
De vrouw met het glas wijn “want balans”.
De snack na het stappen “want je leeft maar één keer.”
En ondertussen…
ben je langzaam aan het sterven.
Niet ineens.
Maar elke dag een beetje.
We noemen het gezelligheid.
Maar het is collectieve zelfmoord met een glimlach.
We dansen richting diabetes.
We zingen over hartfalen.
We lachen om overgewicht
en noemen het “gezellig dik.”
Liever te dik in de kist?
Gefeliciteerd.
Je krijgt je zin.
Want dat feestje dat je niet wilt missen?
Dat eindigt in het ziekenhuis.
Infuus in je arm.
Hoge bloeddruk.
Leverwaarden door het dak.
En dan kijk je naar die plastic bekers in de kantine
en denkt:
“Was dit het nou?”
Nederland:
het enige land ter wereld
dat trots is op zijn eigen achteruitgang.
We vieren onze verslavingen.
We noemen suiker “lekker.”
Alcohol “sociaal.”
En luiheid “zelfliefde.”
We zijn te moe om gezond te zijn
en te trots om het toe te geven.
We willen “leven.”
Maar we bedoelen:
verdoven.
We willen “vrij zijn.”
Maar we bedoelen:
ongezonde keuzes zonder schuldgevoel.
Liever te dik in de kist?
Nee joh.
Liever de schuld buiten jezelf leggen.
Op “stress.”
Of “de genen.”
Of “de overheid.”
Iedereen z’n schuld.
Behalve de jouwe.
We zijn het enige volk
dat z’n eigen ondergang meezingt op de radio.
Geen protestlied.
Geen wake-upcall.
Gewoon:
een dom refrein over luiheid, eten en doodgaan.
En we vinden het nog leuk ook.
💣 Dus zing maar lekker mee.
Want zolang je zingt,
hoef je niet te luisteren.
De meeste mensen leven alsof ze onsterfelijk zijn… tot ze ineens een diagnose krijgen. Wil jij dat risico drastisch verkleinen en je lichaam optimaal houden? Bekijk dan mijn cursus op ganietdood.nl.