Ze hebben het geprobeerd.
De klappen die je niet zag aankomen.
De klappen die je wél zag aankomen.
En tóch kwamen.
Ze hebben me op mijn knieën gehad.
Op plekken waar geen woorden voor bestaan.
Waar je alleen nog adem over hebt voor één zin:
“Waarom?”
Maar ik ben niet gebleven waar ik viel.
Ik ben niet gemaakt van geluk.
Ik ben niet gebouwd op gemak.
Ik ben gesmeed.
In vuur.
In schaamte.
In verlies.
In nachten die nooit ophielden.
Ik heb mijn eigen mind in de ogen aangekeken
en gezegd:
“Als jij me wilt breken, moet je harder slaan.”
En dat deed het.
En ik bleef staan.
Mensen hebben geprobeerd me te vormen.
Te temmen.
Te verzachten.
Te laten passen.
Ik paste niet.
Ik pas niet.
Ik zal nooit passen.
Ik ben geen decorstuk in iemand anders verhaal.
Ik ben de brand die het hele script herschrijft.
Mijn lichaam heeft me bijna verraden.
Hart dat bonkt alsof het eruit wil.
Zenuwen die vlammen alsof ik binnenuit verbrand.
En zelfs dan zei ik:
“Als dit het is — dan gaan we.”
Ik ben door de hel gegaan met open ogen.
Met een ademhaling die trilde maar niet stopte.
Met een geest die zei:
Niet vandaag.
Niet hier.
Niet mij.
Er zijn momenten geweest
waarvan niemand weet dat ik ze overleefd heb.
De momenten waar je niet huilt,
maar alleen nog ademt omdat stoppen geen optie is.
De momenten waar je niet sterk bént.
Maar sterk moet zijn.
Sterk als in:
Ik heb geen keuze.
Sterk als in:
Ik ga niet dood hier.
En luister goed:
Dit gaat niet over heldendom.
Dit gaat niet over stoer zijn.
Dit gaat niet over “motivation”.
Dit gaat over één wet:
Ik bén moeilijk te slopen.
Omdat ik al gesloopt bén.
En weer opgebouwd.
Door mijn eigen handen.
Met mijn eigen wil.
Met mijn eigen bloed.
Je kan me verliezen.
Maar je wint me nooit.
Je kan me raken.
Maar je raakt me nooit dóór.
Ik ben van te diep teruggekomen
om ooit nog oppervlakkig te leven.
Ik breek niet.
Niet door woorden.
Niet door meningen.
Niet door angst.
Niet door verleden.
Niet door lichaam.
Niet door leven.
Als ik val?
Ik sta op.
Elke keer.
Ontembaar.
Onverwoestbaar.
Onmiskenbaar levend.
Ik ben de stok tussen het wiel.
De vonk in het donker.
De hartslag die weigert te stoppen.
Ik ben degene die blijft.
Ongeacht alles.
De meeste mensen leven alsof ze onsterfelijk zijn… tot ze ineens een diagnose krijgen. Wil jij dat risico drastisch verkleinen en je lichaam optimaal houden? Bekijk dan mijn cursus op ganietdood.nl.