Ik ben Jeff. Als ik mijn leven niet had omgegooid, was ik nu dood geweest. Achteraf noem ik mijn burn-out een zegen — mijn wake-upcall vóór de hartaanval. Ik ben 40. Vader van drie. Geen dokter. Geen goeroe. Gewoon iemand die het zelf moest overleven. Oprichter van www.ganietdood.nl. Maar belangrijker: Ik was ook iemand die dacht dat het mij niet zou overkomen. Tot mijn lichaam daar anders over dacht. Tot die dag.

De wachtkamer was stil. Mijn hart explodeerde. Adem weg. Benen trillen. Drie dokters. Twee ambulancebroeders. Mijn kinderen in de hoek – versteend. Hun ogen groot. Hun lippen trillen. Mijn zoon fluistert: “Komt papa terug?” Sirenes. Brancard. Hun vingers gleden van de mijne. Op de Eerste Harthulp: “Uw lichaam is uitgeput.” “Dit is het gevolg van langdurige stress.” Die woorden sneden als messen. Stress had me bijna vermoord.

Jarenlang vocht ik tegen een burn-out en depressie. Zó diep dat ik dacht dat ik ernstig ziek was. Ik dacht: Kanker. Hersenbloeding. Tumor. Hartaanval. Ik werd gek van angst en onzekerheid. Niemand kon me helpen, dus heb ik alles zelf uitgezocht. Alles. Wat me redde, was geen arts, geen pil, geen therapie. Maar inzicht. Eerlijkheid. Begrip. De moed om m’n hele leven te slopen en opnieuw op te bouwen. En op dat moment wist ik het. Mijn lichaam gaf niet op uit zwakte. Het gaf op omdat het al bijna veertig jaar aan het vechten was. En dat gevecht begon lang voor die wachtkamer......

Ik ben geboren in Rotterdam-Zuid. Een wijk waar je eerder leert overleven dan leven. Mijn vader was vaak op zee. En toen ik zeven was, gingen mijn ouders uit elkaar. Ik wist niet dat dat het begin was van een leven in alarmstand. Mijn moeder kreeg daarna een relatie met een zware drugscrimineel. Niet zomaar “foute vrienden.” Maar iemand met geweld in zijn handen en duisternis in zijn ogen. Later zou hij zijn beste vriend vermoorden. Maar voordat het zo ver kwam, was ons huis al een oorlogsterrein.

Toen hij vastzat voor drugshandel — meer dan 8 jaar — dachten we even adem te kunnen halen. Maar zelfs zijn afwezigheid bracht geen veiligheid. Er werd ’s nachts ingebroken. De overbuurman. Mijn moeder betrapte hem. Hij verkrachtte haar. In óns huis. In de woonkamer waar ik speelde. Sinds die nacht wist mijn lichaam niet meer wat veiligheid was. Ik heb jarenlang naast mijn moeder geslapen. Niet uit kinderlijk verlangen, maar omdat we allebei bang waren om te slapen. Geen kind hoort te slapen met zijn oor in de stilte, luisterend of er iemand binnenkomt. Maar dat werd mijn leven.

Toen hij na al die jaren vrijkwam, werd alles nog erger. Het geweld. De bedreigingen. De angst. We hebben onder de tafel geschuild met de deur op slot en een pistool in huis omdat we niet wisten of we de ochtend zouden halen. Dit was geen film. Geen verhaal om dramatisch te klinken. Dit was de realiteit. Dit was mijn kindertijd. Uiteindelijk zijn we gevlucht naar een blijf-van-mijn-lijf huis. Dat was onze redding. Niet omdat we hulp kregen. Maar omdat hij zijn beste vriend doodschoot in plaats van mijn moeder. Zo zijn we ontsnapt. Niet door veiligheid. Maar door toeval.

En in al die jaren bouwde mijn lichaam iets op waar ik later nog de prijs voor zou betalen: Een zenuwstelsel dat nooit uit kan. Altijd scannen. Altijd klaar voor dreiging. Altijd paraat om te vluchten. Ik kreeg twee keer toevallen. Mijn lichaam klapte letterlijk uit. Mijn moeder dacht dat ik aan het sterven was. Niet door ziekte. Niet door pech. Maar door stress die een kind niet kan dragen.

En toen ik achttien was, kwam de laatste klap: Mijn moeder vertelde dat de man die ik mijn hele leven “mijn vader” noemde, mijn vader niet is. En ineens viel alles wat mij tot mij maakte uit elkaar. Identiteit. Herkomst. Basisveiligheid. Alles weg. Dat is waar mijn verhaal begint. Niet met zwakte. Niet met schuld. Maar met overleven.

Toen de dreiging uit huis was, zou je denken dat ik kon ontspannen. Dat het gevaar voorbij was. Dat mijn lichaam eindelijk rust zou vinden. Maar dat gebeurde niet. Het gevaar was weg. Maar mijn zenuwstelsel dacht nog steeds dat ik midden in de oorlog stond. Ik was zestien. Een leeftijd waarop je eigenlijk moet ontdekken wie je bent, wat je wilt, wat je voelt. Maar ik wilde vooral niet voelen. Want voelen betekende terug naar: de inbraak, de nachten dat we samen wakker lagen en luisterden naar elk geluid, de bedreigingen, de angst dat niemand mij zou beschermen, het gevoel dat ik nooit écht veilig was geweest.

Dus ik zocht een manier om stilte in mijn hoofd te maken. En die vond ik. In drank. In drugs. In weekenden die in elkaar overvloeiden. In nachten die zwart waren, zodat ik niet naar binnen hoefde te kijken. Het zei er van buiten “gezellig” uit. Maar ik was niet aan het feesten. Ik was aan het verdoven. Niet een fase van een paar maanden. Niet even “puberen”. Maar van mijn 16e tot mijn 30e. Ik verloor mezelf. Mijn richting. Mijn toekomst.

Ik had ooit vwo-advies. Maar door alles wat er speelde, liep school weg uit mijn handen. Ik stopte uiteindelijk zelfs zonder mavo-diploma. Het voelde als falen. Alsof ik iedereen teleurstelde. Maar wat niemand zag, is dat ik al die jaren iedere dag vocht om überhaupt overeind te blijven. Toch was er iets in mij dat niet opgaf. Tussen de roes, de troep en de vluchtpogingen door, deed ik iets waarvan niemand het verwachtte: Ik maakte een 21+ toelatingstest en werd toegelaten tot het HBO. En ik ronde het af. Niet omdat ik stabiel was. Niet omdat het makkelijk was. Maar omdat ik ergens diep vanbinnen wist: Ik ben meer dan waar ik vandaan kom.

Maar zelfs dat diploma veranderde niets aan hoe ik me vanbinnen voelde. Van buiten: lachen, aanwezig, sociaal. Van binnen: leegte, moe, bang, op de vlucht. Ik werd goed in sterk zijn. Toen ik eindelijk op mezelf ging wonen, dacht ik dat ik vrij was. Vrij van angst. Vrij van controle. Vrij van verleden. Maar vrijheid zonder veiligheid is geen vrijheid.

Het begon onschuldig. Een drankje. Een lijntje. Een nacht die iets langer duurde dan gepland. Maar al heel snel werden het weekenden die weken werden. Nachten die dagen inslikten. Grenzen die verdwenen. Mijn huis werd geen thuis. Maar een vluchtruimte. Een plek waar de muziek hard genoeg stond om te zorgen dat ik mijzelf niet hoorde. En ik kan het verzachten. Ik kan zeggen: “Het liep uit de hand.” Maar laat ik eerlijk zijn: Ik werd verslaafd.

Mijn leven bestond uit: drinken, gebruiken, wakker worden in een lichaam dat protesteerde en toch weer doorgaan. Niet om te feesten. Maar om niet te voelen. Het was altijd “gezellig”. Altijd druk. Altijd mensen. Maar niemand was er écht. Ik leefde in een roes. Maanden. Jaren. Ik verloor tijd. Ik verloor mijzelf. Ik verloor mijn lichaam. Ik verloor mijn kompas. De waarheid? Ik had geen idee wie ik was zonder verdoving.

En ik leefde zo jaren. Niet een fase. Niet tijdelijk. Jaren. Tot er iets in mij brak. Niet ineens. Maar langzaam. Stil. Diep van binnen. Een zachte, stille stem: “Dit gaat mij doodmaken.” Dat was het moment waarop mijn leven een bocht maakte die niemand verwachtte. Er kwam een dag waarop ik mezelf in de spiegel aankeek en dacht: Als ik zo doorga, ga ik dood. Niet misschien. Niet ooit. Gewoon: klaar.

Ik was rond de dertig. Mijn lichaam was moe. Mijn hoofd was op. Mijn ziel was leeg. En mijn leven? Ik stond €50.000 in de min. Ik had geen basis. Geen reserve. Geen vangnet. Alleen de scherven van een verleden en een lichaam dat nog steeds trilde. Maar er was één ding dat ik nog had: Drift. Geen motivatie. Geen discipline. Geen wellness-gezondheids-influencer vibe. Gewoon pure levensdrang.

Ik begon een bedrijf met €100 op mijn rekening. Geen investeerder. Geen spaargeld. Geen ouders die konden bijspringen. Alleen: mijn instinct, mijn overlevingskracht, mijn vermogen om nooit op te geven. Want dat had mijn jeugd me wel geleerd: Ik kan meer dragen dan de meeste mensen denken dat mogelijk is. En ik ging. Dag en nacht. Met roestige focus. Met rauwe wilskracht. Met nul ruimte voor stoppen.

En het werkte. Langzaam. En toen sneller. Ik verkocht. Ik bouwde. Ik schaalde. Ik optimaliseerde. Ik groeide. Niet omdat ik slim was. Maar omdat ik geen enkele andere optie had. Jaren gingen voorbij. En toen ineens… Ik stond voor mijn huis. En er stond een gouden Ferrari voor de deur. Ik had het onmogelijke gedaan. Van verslaafd en verloren naar miljoenen omzet.

Mensen zagen mij en dachten: “Hij heeft gewonnen.” “Hij heeft het gemaakt.” “Hij heeft het perfecte leven.” Maar wat niemand zag… Is dat ik ondertussen nog steeds elke nacht vocht met mijn eigen lichaam. Mijn zenuwstelsel kende geen rust. Mijn hart geen stilte. Mijn hoofd geen veiligheid. Van de buitenkant was ik succes. Maar van binnen? Ik was uitgeput. Tot op celniveau. Ik had mijn leven gered. Maar ik had mijn lichaam opgeofferd om het te doen.

En toen kwam de klap. Iedereen zag succes. Een miljoenenbedrijf. Groei. Een huis. Status. Een gouden Ferrari die glom alsof hij zei: “Kijk eens wat ik bereikt heb.” Maar niemand zag wat er achter die deur gebeurde. Mijn dagen waren business. Mijn nachten waren oorlog. Mijn lichaam stond altijd aan. Mijn hartslag voelde alsof ik continu aan het vluchten was, ook al zat ik stil. Ik sliep licht. Of ik sliep helemaal niet. Binnen was het nooit stil. Het verleden was weg. De angst niet.

En op een dag zei mijn lichaam: Nu is het genoeg. Ik lag op de grond. Mijn hart bonsde. Mijn handen trilden. Mijn zicht werd kleiner. Mijn adem sloot zich af. Ik dacht dat ik doodging. Mijn kinderen stonden naast me. Mijn vrouw probeerde me vast te houden en tegelijk niet in paniek te raken. Ik hoorde iemand zeggen: “Bel 112.” En dat was het moment waarop alles wat ik opgebouwd had… niks meer waard was. Geen auto. Geen omzet. Geen succesverhaal.

Ik lag daar. In mijn eigen huis. Met alles wat ik ooit dacht te willen. En ik voelde maar één ding: Ik kan niet meer. Ik was niet ziek. Ik was niet zwak. Ik was op. Mijn lichaam zei: “Je hebt jaren gevochten. Je hebt alles overleefd. Maar nu is het tijd om te helen. Of je valt alsnog om.” En toen besefte ik iets dat mijn hele leven veranderde: Ik was nooit bezig geweest met leven. Ik was bezig geweest met overleven.

Ik had miljoenen verdiend. Maar geen gezondheid. Geen rust. Geen stabiliteit. Geen veiligheid in mijn eigen lijf. Ik had de oorlog gewonnen. Maar mijn lichaam lag nog op het slagveld. Dit was het moment dat alles kantelde. Ik dacht dat dat het dieptepunt was. Maar het dieptepunt moest nog komen. Want als jij niet meer werkt, niet meer denkt, niet meer functioneert — valt alles om je heen ook om.

Mijn bedrijf kon niet verder zonder mij. Ik was het bedrijf. Mijn energie hield het overeind. Mijn zenuwstelsel droeg de hele machine. En toen mijn lichaam stopte… stopte alles. De omzet zakte in. Rekeningen stapelden zich op. Kosten liepen door. Belastingen kwamen binnen. Leveranciers wilden geld. En binnen maanden ging ik van: miljoenen in de plus → naar een miljoen in de min.

Ik was ziek. Niet “moe”. Niet “overspannen”. Maar ziek op een manier die elke seconde pijn deed. Ik huilde om alles. Ik kon geen licht verdragen. Geen geluid. Geen aanraking. Ik kon niet eens ademen zonder paniek. Ik lag op de bank en wilde simpelweg verdwijnen. Niet omdat ik dood wilde — maar omdat mijn lichaam leven niet meer aankon.

En precies toen ik op mijn kwetsbaarst was… kwamen de deurwaarders. Elke dag. Soms twee keer. Soms drie. Aangebel. Gebons. Brieven onder de deur. Dreigingen. Wat jaren eerder een man was die de deur kon intrappen — was nu een systeem, een overheid, een wetboek. Maar voor mijn lichaam was het hetzelfde gevaar. Mijn zenuwstelsel zei: We zijn weer daar. We zijn weer in die tijd. We moeten weer overleven. Ik kon niet vluchten. Ik kon niet vechten. Ik kon alleen… liggen en ademen.

En het sloop niet alleen mij. Het sloop mijn gezin. Mijn zoon begon maandenlang te slaapwandelen. Hij schreeuwde ’s nachts: “Ik wil dood!” Niet omdat hij dood wilde. Maar omdat hij zag hoe ik voor zijn ogen uit mijn lichaam aan het verdwijnen was. Dat doet iets met een kind. Dat snijdt dieper dan welke wond ook. Mijn vrouw probeerde sterk te blijven. Maar je kunt de grond niet blijven dragen als de grond onder jezelf verdwijnt.

En mijn moeder? De vrouw voor wie ik vocht, voor wie ik schuilde, voor wie ik jaren in overleving leefde? Ze draaide zich om en zei: “Ik wil geen contact meer met jou. Je bent veranderd.” Maar natuurlijk ben ik veranderd. Hoe kun je niet veranderen als je hele leven een gevecht is geweest om te blijven bestaan? Het geluk lachte me toen even toe. Maar het werd me niet gegund. Niet door haar. Niet door het leven. Niet door mijn verleden.

Ik verloor: mijn geld, mijn bedrijven, mijn Ferrari, mijn gezondheid, mijn moeder, mijn veiligheid, mijn lucht, mijn rust. Er bleef maar één ding over: Mijn gezin. En zelfs dat hing aan een draadje. Ik heb alles verloren. Maar niet mijn leven. En dat… was mijn kans.

Er kwam een dag. Niet een bijzondere dag. Niet een dramatische filmische dag. Maar gewoon een ochtend. Ik werd wakker en ik voelde: Ik kan niet nóg een dag zo verder. Ik kan niet nóg een dag ziek zijn. Ik kan niet nóg een dag overleven. Mijn hoofd was chaos. Mijn lichaam was oorlog. Mijn ademhaling was paniek. Mijn gedachten gingen alleen maar naar: Kanker. Hartziekte. Beroerte. Dood.

Mijn brein was niet meer van mij. Ik was gevangen in angst. Ik was geen man meer. Ik was een overblijfsel van wat ooit een lichaam was dat vocht. Ik werd hypochonder, paranoïde, bang voor alles. Ik kon geen seconde alleen zijn met mezelf, want ik vertrouwde mezelf niet meer. Mijn zenuwstelsel stond in brand.

Tot op een dag — eigenlijk totaal toevallig — zette ik de tv aan. En ik hoorde een professor zeggen: “Depressie en burn-out zijn geen mentale ziekten. Ze zijn lichamelijke ziekten. Het is niet je geest die je verraadt. Het is je lichaam dat schreeuwt om hulp.” En toen gebeurde het. Het klikte. Niet zachtjes. Niet subtiel. Maar als een bliksemslag midden in mijn schedel.

Als dat waar is… Dan ben ik niet kapot. Dan ben ik niet zwak. Dan ben ik niet mislukt. Dan ben ik gewoon uitgeput. En uitputting kan herstellen. En als mijn lichaam ziek kan worden door stress… Dan kan het ook genezen door rust. Door voeding. Door zuurstof. Door beweging. Door veiligheid. Door liefde.

En ineens wist ik: Ik kan mezelf genezen. Ik kan mijn leven terugpakken. Ik kan mijn kinderen veiligheid teruggeven. Ik kan mijn vrouw terughalen uit de rand van instorting. Maar dan moet ik 1 ding doen: De waarheid zoeken. Echt zoeken. Niet klakkeloos geloven. Niet vertrouwen op wat “normaal” is. Niet vertrouwen op de supermarkt, de dokter, de overheid, of de reclame. Zelf denken. Zelf onderzoeken. Zelf begrijpen.

En dat is wat ik heb gedaan. Ik heb jarenlang vanuit mijn bed geleerd. Niet weken. Niet maanden. JAREN. Ik heb meer dan 20.000 uur gelezen, gekeken, geluisterd, geanalyseerd: Ik wilde weten waarom lichamen instorten, waarom systemen vastlopen, waarom levens ontsporen. Ik sprak met artsen. Ik sprak met coaches. Ik sprak met mensen die kankerpatiënten omkeerden. Ik sprak met mensen die uit burn-outs kwamen. Ik sprak met wetenschappers. Ik sprak met mensen die genezen waren terwijl de wereld zei: “Het kan niet.”

En langzaam — heel langzaam — ging ik het zien. De reden dat wij massaal ziek worden is geen pech. Geen erfelijkheid. Geen “tja, ouder worden.” Het is een systeem. Een patroon. En niemand ziet het. Maar ik zag het. En ik zag nóg iets: Hoe we het kunnen omdraaien. Hoe we het kunnen stoppen. Hoe we ons lichaam weer kunnen laten genezen zoals het bedoeld is.

Ik veranderde niet één ding. Ik veranderde alles. Ik veranderde het systeem dat mijn lichaam al die jaren heeft uitgeput. Mijn lichaam werd weer van mij. Ik werd: 30 kilo lichter, mijn hartslag ging omlaag, mijn ontstekingen verdwenen, mijn depressie verdween, mijn angst verdween, mijn paniek verdween, mijn brain fog verdween, mijn energie kwam terug, mijn kracht kwam terug, mijn helderheid kwam terug. Ik werd rustig. Stil van binnen. Aanwezig. Vrij.

Ik durf dit hardop te zeggen: Ik ben één van de gezondste mensen van Nederland. Niet door geluk. Niet door genetica. Maar door begrip. Ik weet: wat je wel moet doen, wat je vooral nooit moet doen, wat je lichaam kapot maakt, wat je lichaam heelt. En toen begreep ik het: Mijn hele leven heeft me naar hier gebracht. Niet om te overleven. Maar om te leren hoe te genezen. En nu… is het mijn beurt om anderen te redden.

Ik ben niet weer “opgestaan”. Ik ben gereïncarneerd terwijl ik nog leefde. Ik werd niet de gezonde versie van wie ik was. Nee. Ik werd iemand anders. Iemand die niet meer leeft vanuit angst. Niet meer vanuit vlucht. Niet meer vanuit overleven. Maar vanuit weten.

Want dit is de waarheid die niemand tegen je zegt: Ziekte is niet het moment waarop je omvalt. Ziekte is het resultaat van jaren waarin je jezelf vertelde dat je nog wel even kon. Het lichaam fluistert eerst. Pas wanneer je niet luistert, schreeuwt het. Ziekte is geen fout. Ziekte is het lichaam dat zegt: “Ik kan niet meer op deze manier leven.”

Mijn lichaam leefde 30 jaar in oorlog. Tuurlijk gaf het op. Het was nooit bedoeld om te blijven vechten zonder einde. Maar het leerde mij ook dit: Alles wat beschadigd raakt kan ook helen. Niet: pillen, pleisters, symptoombestrijding, diagnoses, wachtlijsten, protocollen. Je lichaam kan meer

herstellen dan je ooit verteld is. Maar alleen als je het terugbrengt naar de biologie waar het voor gemaakt is —en die biologie is bij bijna iedereen volledig ontspoord.

Ik ging van: chronisch ziek, suïcidaal, uitgeput, depressief, dissociërend, paniekaanvallen, huilbuien, hypochonder, letterlijk geen licht kunnen verdragen naar: aanwezig, stabiel, sterk, scherp, kalm, vrij. Niet een beetje beter. Maar volledig omgekeerd. Ik ging van: Ik ga dood. naar Ik ga niet dood.

Dat is waarom www.ganietdood.nl bestaat. Niet als cursusje. Niet als coaching. Niet als lifestyle hype. Maar als een beweging voor iedereen die voelt: “Als ik zo doorga, ga ik eraan — maar diep vanbinnen weet ik dat er méér is.” Voor iedereen die: moe is van moe zijn, angst heeft in zijn lichaam die niemand ziet, voelt dat de dokter alleen symptoompleisters plakt, altijd sterk is geweest terwijl niemand zag wat dat kostte, weet dat ziekte geen pech is maar een lichaam dat hulp nodig heeft.

Voor de mensen die willen leven. Niet overleven. Niet doorduwen. Niet het volhouden. Maar leven.